Muses Collection

http://favarte.com

Θραύση…

… έκανα σήμερα με το φορεματάκι από τα heel (κλασσικά), στα βαφτίσια του ανηψιού

**όλα τα τιπς εφαρμοσμένα, μακό φορεματάκι, κοραλλοπορτοκαλοκοκκινο πεντικιουρ, βραχιολάκι στο ποδι,και μαλλι στεγνωμενο στον αερα – και ας ειχα τα βαφτισια στις εξαιρεσεις, το τιπ ειναι τιπ, τελος.

στημένη πόζα 1.

στημένη πόζα 2.

λεπτομέρεια από την εκκλησία

λεπτομέρεια από το σπίτι - μη του το πάρεις, σε έφαγε...

Να μας ζήσει!!!

RIP for Michael

Όλοι σήμερα είδαμε ένα κομμάτι της παιδικότητάς μας να φεύγει στον ουρανό μαζί του… ακόμα και όσοι δεν το παραδέχονται…

_

_

Γιατι δε λεμε ευκολα αντιο στις εποχές, τις μουσικές και τις αναμνήσεις μας… Γιατι οσα κι αν σου σουραμε, για οσα κι αν κατηγορήθηκες, οσα κι αν εκανες ή πιστέψαμε πως ήσουνα ικανος να κάνεις, δεν επαψες ποτε να εισαι ενα παιδι που του στερηθηκε το δικαίωμα της παιδικότητας.  Ενα σκληρα εργαζόμενο παιδι, ενα παιδι που εμαθε πως η ζωή ειναι μονάχα ένα πράγμα: σώου….

Read more here:

http://tistrellis.pblogs.gr/2009/06/never-can-say-goodbye.html

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Προσπαθώ να καταλάβω γιατί μας συγκινούσε πάντα τόσο πολύ. Ίσως επειδή εκφράζει τόσα μα τόσα πολλά αρχέτυπα:
το προικισμένο παιδί – τσεκ
ο άνθρωπος που αρνείται να μεγαλώσει – τσεκ
το τραγικό θύμα της ευλογίας του κ του ταλέντου του – τσεκ
η σούπερ παρεξηγημένη ιδιοφυϊα – τσεκ

Read more here:

http://provatos.blogspot.com/2009/06/you-have-to-stop-because-you-got-enough.html

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Rest in Peace Michael…

ps. ειναι απιστευτο, εχω δει απειρα βιντειο στο  you tube σημερα και εχουν ολα RIP σχολια απο κατω, ολα ομως!

Εξομολογήθηκα…

… στον Παύλο!!!

κανε κλικ εδώ

Κλείνω τα σχόλια απ’εδώ, θα τα πούμε απ’εκεί

2 νησιά – 2 καρδιές

Την Μυκονο την απεχθάνονται οι “εναλλακτικοί“, την Σαλαμίνα την απεχθάνονται οι “γκλαμουράτοι“. Η πλάκα είναι, πως ουτε οι μεν, αλλα ουτε και οι δεν,  εχουν πατησει πότε το πόδι τους να δουνε πως ειναι αυτά τα νησια απο κόντα. Απορώ πως λενε  “δεν μ’αρεσει”, χωρις να έχουν πάει ποτε…

Δεν φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι που δεν ανήκω σε καμία από τις δύο αυτές κατηγορίες. Ασε τους άλλους να φοράνε ταμπέλες στους εαυτούς τους και να στερούνται γευσεις από αυτήν την συντομη διαδρομη μας σε αυτόν τον τόπο…

Τον τελευταίο καιρό εχω ανακαλύψει το blog του Aster-oid με τιτλο:

Πανθ’ υπο μιαν Μυκονον, και εχω κολλήσει…

Και μόλις χθες, ανακάλυψα το flickr του γεμάτο από φωτογραφιες που με συγκίνησαν πραγματικά… Τις χαζεύω και γεμίζει η ψυχή μου.

Κολλησα οταν επεσα πάνω σε ενα σετ με φωτογραφίες του, μοναδικές και απίστευτα δυνατές, απο την αγαπημένη μου Σαλαμίνα. Πηρα την αδεια του να σας δείξω μερικές…

A view to the upper deck and to the great white sky beyond...

On Salamina

Pine tree

The bench and the sea

A bench by the sea

An arched view

Young dreamers

The painted carpet

Jump over me

The slowest of deaths

Summertime

Άλλες χαρούμενες, άλλες γλυκά μελαγχολικές, άλλες νοσταλγικές… Ακριβως σαν τα συναισθήματά μου για αυτό το νησί…

Σε ευχαριστω Aster-oid! Εισαι καταπληκτικός