ναι ναι

Εχω αρχίσει να ζηλεύω τον Βάιο, έχει πάει Αγγλια 2 φορές σε ένα μήνα και εγώ τίποτα.  Ηρθε τι καλά, δουλεψε και μια μέρα μπορω να σου πω,  και μετα τα φτυσε πάλι. Την πρώτη φορά μας αλλάξανε το ανεμιστηράκι και λαστιχένια πόδια (!) και τώρα θα μας αλλάξουν το σκληρο λέει.  ‘Ετσι, πάλι με το κάρο επικοινωνώ, το οποίο σέρνεται φρικαλέα. Γρμφ…

Anyway κατά τα άλλα, τρέχω για διάφορα γαμήλια θέματα, που όσο και να προσπαθείς να τα αποφύγεις ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Λουλούδια, προσκλησεις, μπουμπουνιέρες, βέρες, ρούχα, παπούτσια, σουτιεν, βρακιά, τούρτα, dj, λίστες, λίστες, λίστες, λεφτά λεφτά λεφτά λεφτάαααααα!!

Πολλά λεφτά μάνα μου, κόβω από οπου μπορώ, αλλά πόσο να κόψω, να παντρευτω και σαν τον φτωχό συγγενή? Χωρίς ένα λουλουδάκι, ένα κεράκι, μια ζαρτιέρα (λέμε τώρα)? Τεσπά το παλεύω το πράγμα, και το καλό ειναι ότι με όλα αυτα ξεχνιέμαι λίγο και ξεχναω το αγχος μου.

Όσο για τη δουλειά, μου ειναι πολύ δύσκολο να δημιουργήσω απερίσπαστη, αν και ουσιαστικα ξερω οτι θα βοηθουσε. Εκει που δουλευα ενα 5ωρο τη μερα τωρα δουλευω 1 ωρα το πενταημερο. Μου ειναι πιο ευκολο ομως να κανω μηχανικα πράγματα (βλεπε δουλειες σπιτιου, εχω καθαρισει το συμπαν εδω μεσα, τι σαβουρα εχω πεταξει δεν εχεις ιδεα!).  Αλλα δεν με στεναχωρει γιατι με ξερω και ξέρω και πως μολις τελειωσει ολο αυτο, το μυαλό θα αρχίσει να χαλαρώνει και το favarte θα παρει φωτια παλι. Ασε που οπως εχω ξαναπει, αμα σου ερθει το κεφι για δουλειες σπιτιου, μη το αφησεις, θα αργησει να ξαναερθει, γεγονός.

Α και να δείτε και αυτο το αφιέρωμα στο favarte από την rdecco, πολύ το χάρηκα

Πολλά φαβέϊσον φιλάκιαααα! Σμουυυτσ!

ps. Και επίσης μέχρι το γάμο, να μου λέτε σε όλα ναι, νταξ? (δεν το πε ο γιατρος, εγω το λέω   )

**και για τις συμπάσχουσες, ενα πολυ ωραιο site που ψαρεψα για στολισμό, κλικ και το blog

Σαφάρι

I am so excited! I just can’t hide it! Μπηκα στο skinny black αγαπημενο μου παντελονι που ειχα να φορεσω 2 χρονια!!! Yes!! Yes!! Καλα θα το λιωσω, δεν υπαρχει περιπτωση, επιτελους ειμαι ξανα στα κιλα μου, χεχε Επισης, μην το ξεχασω,  εχω κανει Την ανακαλυψη! Τουρτα ταψακι μπισκοτινο, στο” Παραδοσιακο” στην Αμερικης στο Κολωνακι. Δεν υπαρχει αυτο το γλυκο, ειναι αποθεωση. Τωρα το γεγονος οτι τη λενε μπισκοτινο, δεν μπορει να ειναι τυχαιο ε? Eπισης ανακαλυψα το Zaboanga στην Νεα σμυρνη, που παω και ξεβιδωνομαι στο χωρο, γιατι οπως και να το κανουμε ενα κλαμπακι στο χωριο μας δεν ειχαμε – πηξαμε στα καφέ -  και αυτο ειναι οτι πρεπει.  Σε παλιο νεοκλασικο πρωτου οροφου, με τα γυψινα διακοσμητικα εποχης ναι διακρινονται, μια απιστευτη διακοσμηση σε μαυρο-γκρι, πολυ glam, με πολυελαιους και ταπετσαριες, καναπεδες δερματινους και τα σχετικα και ειναι ολοφανερο οτι ειμαστε στο σαλονι του “τότε”, και αυτο ειναι απλα τελειο, η αισθηση αυτη, καταλαβες τι εννοω.. Και ανακαλυψαμε κατι ακομα με τον μπισκ. Ποσο διαφορετικος ειναι ο χορος της 30+αρας με της 20+αρας. Και μονο που οι πρωτες φορανε τακουνι και οι δευτερες φλατ τα λεει ολα. Αλλα ok, καθε μια εχει την γοητεια της. Και ok εγω προσπαθησα να μιμηθώ την 20αρα

Χθες ηταν μια πολυ ωραια μερα, διοτι παρηγγειλα τα παπουτσια, που τελικα δεν ηταν Μανολο (εχουμε Μανωλη κουμπαρο ομως, χοχο), δεν πηγα καν, επειτα απο πληροφορηση για τις τιμες απο εγκυρη πηγη. Βεβαια ειχα και αλλη εγκυρη πηγη που με εστειλε Louboutin μερια, αλλα ηταν τοσο ψηλα τα τακουνια, που θα ‘χαμε θεμα.Αν και το αντιμετωπισα ξανα αυτο το θεμα, γιατι αυτα που μου αρεσανε και στον Bournazo παλι ηταν ψηλά και μολις τα δοκιμασα εριχνα μισο κεφαλι στον μπισκ. Αλλα, το καλο ειναι οτι κανεις παραγγελια και στα φτιαχνει σε οτι τακουνι θες χωρις επιπλεον χρεωση.

Τους τρελανα βεβαια λιγο, γιατι διαλεξα απο τρια διαφορετικα παπουτσια – τακουνι(8αρι)-δερμα-σχεδιο και τα καναμε ενα. Τωρα τι θα βγει δεν ξερω,  ελπιζω να βγει οκ, αλλα σημασια εχει οτι ειναι πολυ κοντα σε αυτο που εψαχνα και με 180 ευρω ξεμπερδεψα. Επισης παραγγειλαμε τις βερες, οι οποιες ειναι γαμάτες και δεν περιμενα οτι θα μου αρεσανε τοσο πολύ, παρα παρα πολύ σου λεω, ξετρελαθηκα! Ολα αυτα μεσα σε μια ωρα, πως με βρισκεις? ε? ε?

Βρισκομεθα σε καλό δρομο, εχω κουλαρει σχετικα, και αποφασισα να πηγαινω πολυ σινεμα και θεατρο αυτες τις μερες γιατι με ταξιδευει και με χαλαρωνει. Ξεκινήσαμε με την καινούρια του Αλμοδόβαρ – Ραγισμενες καρδιες που μου αρεσε πολύ. Τωρα θελω να δω την Ακαδημια Πλατωνος με τον Καφετζοπουλο. Και θελω πολυ να δω το “Εγω ελπιζω να την βολεψω ” του Μαυρογεωργιου τον οποιο θαυμαζω απεριοριστα και  τον “Ρωμαιο και Ιουλιεττα” και τα δυο στο θεατρο του Νεου Κοσμου, στο οποιο παω φανατικα και αν δεν εχεις παει στο προτεινω με χίλια.

Και κλείνοντας να υπενθυμισω οτι μπηκα ξανα στο skinny παντελονι μου!! Yes!

άλλο θέμα, άλλο μουντ

Ειδα τωρα μολις τον Ζούλια στο Star και θυμηθηκα όλες τις μπουρδες που εκανα για να βρω το νυφικο φορεμα. Προσεξε τωρα. Αφου το είχα βρει, και το ηθελα πολύ, ετσουζε αρκετα. Ειπα λοιπον να κανω μια μικρη ερευνα (πρεπει να κρατησε μια ωρα το πολυ) μηπως βρω αλλο φορεμα.

Και παω που λες στον Ζουλια στο κολωνακι μηπως ειχε καποιο φορεμα απλο και τα σχετικα. Ηταν αυτος εκει και παθαινω εγω μια ντροπη γιατι κλασσικα ημουν σαν τον λετσο (δεδομενο οποτε παω στα μαγαζια, πως το καταφερνω δεν ξερω). Βεβαια ο ανθρωπος ηταν πολυ ευγενικος και χαμογελαστός αλλα μου ειπε πως για νυφικα πρεπει να παω στο αλλο μαγαζι με ραντεβου. Και εκει ηταν που μου εριξε μια ματιααααα, μα μια ματιααααα. Απο πανω μεχρι κατω, ποντο ποντο σου λεω μεχρι το πατωμα και παλι πανω! Το εκανε βεβαια για να δει το σωμα μου, γιατι ειχε λεει φορεματα σε εκπτωση αλλα οχι λευκα που θα μου κανουν. Αλλα εγω ουσα λετσαρια, ευχαριστησα και εφυγα γιατι τον καταντραπηκα. Αμα ξαναπαω θα ειναι μετα απο χρονια και θα φοραω ταγιερ και γοβα.

Μετα κουβαλώντας το φωτιστικο της Μελισσουλας που ειχα παρει απο το εργαστηριο σε μια τεραστια μπλε τσαντα, ειπα να μπω στο Lanvin. Μπροστα το φωτιστικο, πισω εγω ζητωντας συγνωμη κιολας λες και τους ενοιαζε τι κραταω. Ανεβαινουμε που λες πανω και μου δειχνει τα φορεματα, βλεπω ενα που μου ψιλοαρεσε αλλα δεν τρελαθηκα κιολας. Χμ λεω, και το επαιζα και δυσκολη, δεν εχω διαθεση τωρα να δοκιμασω αλλα μου λετε μια τιμη να εχω εικόνα? Και μου ειπε. 4 χιλιαδες (και κατι ακομα που δεν θυμαμαι γιατι αυτοματα σταματησα να ακουω). Α  μαλιστα, θα περασω να δοκιμασω, ευχαριστω, αντιο σας!

Μετα μπηκα στη Luisa. Εκει ηθελε ραντεβου οποτε βαρεθηκα και εφυγα, γενικως οπου μου λεγανε ραντεβου επεφτε X. To ιδιο και στην Λένα Κατσανίδου, που εκει εκνευριστηκα μπορω να πω, γιατι δεν καταλαβα το λόγο να κλεισω ραντεβου για να βαλω το ενα και μοναδικο απο τα 4 που ειχε και μου αρεσε. Χ και εκει.

Οποτε φυσικα πηγα και εκλεισα αυτο που απο την πρωτη στιγμη μου αρεσε, και που τελικα αποδειχτηκε οικονομικο!

Τωρα λειπει το παπουτσι γιατι αυτο με το ταμπα κουμπι σκεφτηκα να μην το χαλασω (μαλακιες απλα θελω να παρω ενα σουπερ ντουπερ Μανολο- Μανολο? Ειπα εγω Μανολο? Οχι δεν ειπα!) και κατι για απο πανω γιατι παιζει να γινω μωβ Δεκεμβρη μηνα αν παω ετσι. Ε και ειπαμε να εχουμε φουξια, οχι μωβ, καταλαβαινεις

ps. (αμα δεν μου σχολιασετε θα το καταλαβω, δεν πειραζει, σας εχω πεθανει απο χθες, χεχε)

εφ’ ολης της ύλης…

Θες που δεν μου κολαει υπνος, θες που εχω χιλιες σκεψεις στο μυαλο, θες που το χαρτινο ημερολογιο το χω καταργησει εδω και καιρο.. Παλι εδω ειμαι. Εχοντας διαβασει 85.000 φορες τα σχολια της προηγουμενης αναρτησης και εχοντας εμπεδωσει οσα μου ειπατε, αναθαρρησα και ελπιζω να κρατησει..

Καλα ειστε απιθανοι τελικα, δεν υπαρχει αυτο. Αυτη η ενεργεια που στελνετε κατα δω, να ξερετε ειναι αληθινη οχι μαλακίες. Θυμηθηκα το ποστ που ειχα γραψει το βραδυ πριν φυγω οδικως για Θεσσαλονικη. Και τοτε το ιδιο ειχε συμβει. Τι να πω, δεν εχω λογια να σας ευχαριστησω…

Αν και σκεφτομαι πως πολλοι που δεν ξερουν την ιστορια μου, θα σκεφτουν πως ειμαι μια υπερβολικα τελειομανης νύφη που την εχει πιασει η μαλακια να ειναι ολα τελεια. Συγκεκριμενα καθολου δεν με ενδιαφερουν τα λουλουδια, τα φαγητα, οι φωτογραφιες, τιποτα. Ειμαι τελειομανης, αλλα οχι με τα υλικα. Με τα ψυχικα. Στεναχωρηθηκα πολυ αυτες τις μερες οταν ενιωσα τον φοβο της κρισης πανικου, να μου χτυπαει την πορτα. Αυτης της πουτανας που μου ακυρωσε το γαμο την προηγουμενη φορα. Και αυτο με γαμησε. Και δεν θα πρεπει να ντρεπομαι να το πω. Για αυτο και το λεω. Σαν να μην εχω δικαιωμα να φοβηθω, να αγχωθω, να φρικαρω. Και αυτο ειναι το λαθος μου. Αυτος ο γαμημενος ο πηχυς που καποια στιγμη πρεπει να σταματησω να ανεβαζω.

Ο γιατρός μου ειπε πως ειμαι σαν ενας αθλητης που απλώς εκανε μια μικρη κοιλιά, και μετα πάλι θα συνεχισει δυνατός. Πως δεν ειναι πισωγυρισμα αυτο που μου συμβαινει, και πως ειναι φυσιολογικο για καποιον που βιωσε 2 χρονια διαταραχη πανικου να του σκαει λιγο ξανα μπροστα σε αυτο που ηταν η αφορμη (η αιτια ειναι πολυ πιο περιπλοκη) τοτε να δημιουργηθει, στην προκειμενη στον γαμο. Προσπαθω να το βαλω στο κεφαλι μου. Προχθες περπατησα αρκετη ωρα μονη μου, λεγοντας ξανα και ξανα στον εαυτο μου, ετσι εισαι, δεν πειραζει, ας εχεις φοβο, ας εχει αγχος. Ολα κομματια μου ειναι, ολα. Μια υπαρξη απιστευτη που προσφατα γνωρισα, μου ειπε, παρε μια αγκαλιτσα τον εαυτο σου. Και αυτο ηταν κατι που δεν το ειχα σκεφτει ποτε. Το πιστευεις? Ποτε!

Αυτο το διαστημα γενναει η κολλητη μου στην Ιταλια. Αν ημουν αλλιως, θα ειχα μπει στο αεροπλανο και θα ημουν εκει. Στεναχωρηθηκα, στεναχωρηθηκα πολυ που δεν εχω τα κοτσια να το κανω. Μετα απο ατελειωτες ωρες σκεψης, κατεληξα πως η αγαπη μου για αυτην ειναι τοσο δυνατη που θα φτασει εκει και ας μην ειναι το σωμα μου.Και ξερω πως το ξερει…

Ολα μαζι, σαν αλογο κουρσας που δεν πρεπει να κουραστει ποτε. Οχι πια, δεν βγαινει ετσι. Και αν καπου δεν τα καταφερνω στο 100%, καπου αλλου θα νικαω, και εγω ξερω που. Εχω δικαιωμα να φοβαμαι, να αγχωνομαι, να δειλιαζω, ειμαι ανθρωπος.

Και μολις αυτο το εμπεδωσω φουλ, νομιζω πως θα εχω βγαλει απο τις πλατες μου πολλα σακια απαιτησεων.

Και θα κλεισω αυτο το ποστ οπως το ξεκινησα, με ενα χαμογελο αισιοδοξιας και ενα τεραστιο ευχαριστω για την στηριξη σας, θα σας πρηξω λιγο μεχρι το Δεκεμβρη, δεν πειραζει ε?, και οπως εγραψα και απο κατω στα σχολια, μηπως να το κανουμε καθε μερα αυτο μεχρι τοτε? Ε? Ε? Φανταστικοι αναγνώστες?? χεχε

Ειμαι η Φαβα και ειμαι καλά (ε και  αμα, αμα λεω,  ξημερωσει κ με πιασει παλι, δεν θα κατσω να σκασω – το λεω μπας και το χωνεψω) 

ps. παντως μια απορια την εχω, αν θα βγαλετε νοημα απο ολα αυτα, οπως τα εχω γραψει ολα μαζι, κουλουβαχατε

Γολγοθάς

Η πρωτη λέξη που μου ηρθε να γραψω ειναι οτι βρισκομαι σε εσωτερικη ανακύκλωση. Δεν ξερω πως μπορει να αναλυεται αυτο. Αυτο μου ηρθε με τη μία. Αλλα ενα ξερω και το λεω με σιγουρια… Πως εχω φρικαρει για αλλη μια φορα και πολυ στεναχωριεμαι.

Θελω να πιστευω ομως, πως αυτη τη φορα θα καταφερω να φτασω στα σκαλια της εκκλησιας. Και πως με τοσο αγχος που εχω αποκλειεται να αδιαθετησω στην ωρα μου. Ασχετο αλλα σημαντικο!

Και κατι ακομα, αμα με ξαναρωτησει κανεις πως πανε οι ετοιμασιες θα τον μπουφλίσω.

Αυτα.

(HELP!)