** Από τη μια το ζητήσατε, από την άλλη, Αυγουστος μπαίνει, που όρεξη για καινούριο ποστ, οι επαναλήψεις επιβάλλονται! So… Enjoy the rest of the story 
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ!!! **vol.2
Αφού σαπίσαμε 4 ΩΡΕΣ στον ύπνο, ξυπνήσαμε στις 9 το βράδυ και σηκωθήκαμε με μεγάλη προσπάθεια. Τα μάτια μας κοίταγαν το πάτωμα, για να μην έρθουν σε άμεση επαφή με το φως και στραβωθούμε. Όταν μετά από προσπάθεια καταφέραμε να τα ανοίξουμε κανονικά, κοιταχτήκαμε όλο νόημα και κάναμε αυτόν τον τεράστιο διάλογο:
- Τι κάνουμε?
- Καφέ…
- Μουου…, μετά? (εγώ είμαι αυτή)
- Ότι θες…
- Βόλτα?
- Βόλτα.
Σε κανά μισάωρο λοιπόν, χωρίς να το πολυσκεφτούμε, βάλαμε ότι βρήκαμε μπροστά μας – εγώ όλως τυχαίως έβαλα το καινούριο μου τζινάκι – και φύγαμε σχετικά σύντομα γιατι ξέραμε πως αν το καθυστερούσαμε και πολύ θα ξανακοιμόμασταν σε χρόνο ντε-τε. Ο Μπισκότος μου έβαλε ένα μπλουζάκι που είχε πάρει από ενα μαγαζί τις προάλλες και που το μισό ήταν ξεβαμμένο από τον ήλιο αλλά δεν το πήρε χαμπάρι, ούτε μετά δηλαδή το είδε (άντρες…), εγώ το είδα. Όταν πήγαμε να το αλλάξουμε το πρωί, το στοκ είχε κλείσει δια παντώς! Αυτό φόρεσε λοιπόν, και ένα τζιν που έχει λιώσει πάνω του και βγαίνει η τσέπη από το σκίσιμο καθώς και το γόνατο ολόκληρο, από άλλο πιο μεγάλο σκίσιμο, αλλά είναι της μόδας (λέει ο Ψινάκης μου). Εγώ φόρεσα ένα κοντομάνικο που έχει μπει στο πλύσιμο και έχει φτάσει μια παλάμη πάνω από τον αφαλό, προϊστορικό και αυτό. Τα μαλλιά μας άλουστα και χάλια, και εγώ κουβάλαγα και αυτήν την τεράστια τσάντα από το περιοδικό – η οποία, με έχει καταβολέψει πλάκα πλάκα.
Όπως καταλαβαίνετε, η αμφίεση μας ήταν αυτή γιατί δεν είχαμε σκοπό να πάμε πουθενά παρά μόνο καμιά βόλτα με το αμάξι και κανά περίπατο στο Ζάππειο. Έλα μου όμως που εγώ είχα πάρει φόρα και δεν το είχα καταλάβει νωρίτερα – να βάλω έστω λίγο μάσκαρα… Με το που μπήκαμε στο αυτοκίνητο, τρώω την πρώτη φλασιά. Κάπου είχα ακούσει πως στο Γκάζι, είναι κάτι μπαράκια που κάθεται έξω ο κόσμος, χύμα στο δρόμο, και πίνει το ποτάκι του ακούγοντας μουσική, τύπου νησί. Σκέφτομαι λοιπόν καθώς με χτύπαγε το αεράκι και άρχιζε να λειτουργεί το μυαλό μου, πως ίσως να μπορούσαμε να πηγαίναμε για ποτό εκεί, γιατί δεν θα με έπιανε άγχος, ούτε θα ένιωθα εγκλωβισμένη, όποτε γουστάραμε θα αφήναμε τα ποτήρια στο δρόμο και θα την κάναμε. Σκέφτηκα προς στιγμήν το ντύσιμο, αλλά μπροστά στην επιθυμία να πάω για ποτό, που προέκυψε για πρώτη φορά μετά από 6 μήνες μέσα, χέστηκα για το λετσαριό που είμασταν…
Αν λοιπόν το βράδυ του Σαββάτου, είσασταν στο “Γκαζάκι” και κάπου κοντά σας ήταν δυο γυφτάκια που κοίταζαν γύρω γύρω σαν χαμένα, εμείς ήμασταν! Ήταν απίστευτο συναίσθημα, βλέπαμε τον κόσμο πέρα δώθε, ακούγαμε μουσικές, ομιλίες, και όσο και φυσιολογικά να είναι αυτά για τους υπόλοιπους, για μας που είχαμε να πάμε σε μαγαζί μισό χρόνο, ήταν σαν πάρτυ στο γυμνάσιο. Τόσο έντονο… Αφού ξεψαρώσαμε και αρχίσαμε να συνηθίζουμε, αρχίσαμε τις γυφτιές, σαν γυφτάκια που είμασταν ντυμένα. Ζητήσαμε 5 φορές ποπ-κορν από την γκαρσόνα, η οποία μας έγραψε στο …χμ.. της, εντελώς. Μετά παίρναμε μάτι μία παρέα με 2 ζευγάρια, το ένα εκ των οποίων είχε λιώσει από τον έρωτα, κοιταγόντουσαν βαθιά και φιλιόντουσαν και είχαν γράψει το άλλο ζευγάρι στα ..χμ.. τους, οι οποίοι προσπαθούσαν να το παίξουν άνετοι οι άμοιροι… Και ήταν και ένας άλλος, που καθόταν μόνος του στο δρόμο και η γκαρσόνα βγήκε 3 φορές στο δρόμο να του πάρει παραγγελία! Εδώ που τα λέμε, στο δρόμο καθόταν ο άνθρωπος, δεν ήταν υποχρεωμένος να πιει κάτι . Και εμείς που πληρώσαμε 14 ευρώ για μία μπύρα και ένα ποτό, λέμε την επόμενη φορά να τα πάρουμε από το σπίτι και να πάρουμε και μια σακούλα ποπ κορν και να κάτσουμε εκεί, τα γυφτάκια, χεχεχε…
Τεσπά, κάποια στιγμή είπαμε να την κάνουμε και εκείνη την ώρα βλέπουμε το μπολάκι να έρχεται… Τα φάγαμε όλα σε 5 λεπτά και φύγαμε. Καθώς ανεβαίναμε με τα πόδια προς Πειραιώς που είχαμε παρκάρει, γινόταν ο κακός χαμός. Μια κοπέλα που ανέβαινε με το αμάξι της βρισκόταν μούρη με μούρη με σειρά 10 αυτοκινήτων που ερχόντουσαν ανάποδα. Αυτή είχε μουλαρώσει και δεν έκανε όπισθεν να φύγει, είχε πάρει την αστυνομία και περίμενε να έρθει να τους γράψει όλους. Εμείς αράξαμε εκεί και χαζεύαμε να δούμε τι θα γίνει… Πέρναγε ο κόσμος και μας ρώταγε τι συμβαίνει και εμείς είχαμε πορωθεί και εξηγούσαμε. Σε όποιον εξηγούσαμε, αναλύαμε μαζί του, ποιος έχει δίκιο. Αυτή ή αυτοί? Μετά καθόντουσαν και έτσι γίναμε μια μεγάλη παρέα. Μια κοπέλα μου χάρισε και ένα βασιλικό σε γλαστράκι, που έδιναν οι Σαρδέλλες στους πελάτες που τρώγανε εκεί και είχε και ένα σημαιάκι “SAVE EARTH” (την ρώτησα, όλο ευγένεια, α τι ωραίο, που το βρήκες?).
Τελικά να μην τα πολυλογώ αυτό τράβηξε κανά τέταρτο και βάλε, μέχρι που κάποιοι σε κατάσταση αλλοφροσύνης, κατεβήκαν από τα αμάξια τους, πήγαν και της κουνάγαν το αυτοκίνητο και την βρίζανε, φοβήθηκε αυτή και την έκανε. Έπεσε και το ανάλογο χειροκρότημα φυσικά. Εμείς το ψάξαμε το θέμα, ο δρόμος τελικά είναι διπλός, απλώς απαγορεύεται η είσοδος από Πειραιώς. Την ώρα που μπήκαμε στο αμάξι μας, ακούσαμε την αστυνομία να έρχεται… στην ώρα της όπως πάντα!
Γυρνώντας σπίτι βάλαμε το cd2 του Βασίλη από την live συναυλία στο Ηρώδειο, που ήταν από τις καλύτερες στιγμές του. Το διπλό αυτό cd, μας έχει συντροφεύσει σε πολλά ταξίδια, και συνήθως το cd1 στο ξεκίνα και το cd2 στο γύρνα. Όταν αράξαμε το αυτοκίνητο έξω από το σπίτι, έβαλα δυνατά το τελευταίο κομμάτι με το οποίο κλείνει ο Βασίλης τις συναυλίες του, χρόνια τώρα…
….Άντε να λύσουμε, να ξεκινήσουμε
και τους βαρέθηκα, δεν τους μπορώ
να ξενυχτίσουμε και να μεθύσουμε
να τους ξεχάσουμε όλους εδώ…..
Το τραγουδήσαμε όλο, χτυπιόμασταν σαν χαζά μέσα στο αμάξι και όταν τελείωσε κοιταχτήκαμε και είπαμε:
Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!!!
*η γνωστή ατάκα, που ο Βασίλης κάθε που τελειώνει μια συναυλία του, λέει μαζί με το κοινό. Μαζί με μας… Πάντα!
_________________
αυτο τα 2 ποστ γραφτηκαν τον Σεπτεμβριο του 2007… (το γκαζι ουδεμια σχεση εχει με το σημερινο…)
Πάμε λοιπόν:
