Το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό, όταν μου ζητήθηκε από την Αννούλα να πω κάτι που με έχει συγκινήσει, ήταν το πλατύ χαμόγελο του ανηψιού μου. Πάντα με συγκινεί… Μετά όμως κατάλαβα ότι το παιχνίδι μιλάει για ταινία ή βιβλίο ή τραγούδι κλπ…
Το βιβλίο λοιπόν που με συγκίνησε πιο πολύ απ’ όσα έχω διαβάσει, και δεν θα το ξεχάσω ποτέ, είναι

“Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΜΕ ΤΗ ΣΚΟΥΡΙΑΣΜΕΝΗ ΠΑΝΟΠΛΙΑ” του Ρόμπερτ Φίσερ, εκδόσεις Opera
Το βιβλίο ξεκινάει έτσι…
(στο site έχει το πρώτο κεφαλαιο όλων των βιβλίων του εκ. οίκου)
_
“Μια φορά κι έναν παλιό καιρό, σε μια πολύ μακρινή χώρα, ζούσε ένας ιππότης που περνιόταν για καλός, ευγενικός και στοργικός. Έκανε όλα αυτά που κάνουν οι καλοί, ευγενικοί και στοργικοί ιππότες. Πολεμούσε εχθρούς που ήταν κακοί, τρισάθλιοι, μοχθηροί. Σκότωνε δράκοντες κι έσωζε χαρίεσσες δεσποσύνες. Όταν οι δουλειές δεν πήγαιναν και τόσο καλά, ο ιππότης είχε το ενοχλητικό συνήθειο να σώζει δεσποσύνες ακόμα κι αν αυτές δεν ήθελαν να σωθούν, κι ενώ πολλές κυράδες του χρωστούσαν ευγνωμοσύνη, άλλες τόσες ήταν έξαλλες μαζί του. Αυτό, ο ιππότης μας το δεχόταν στωικά. Σ’ αυτή τη ζωή, στο κάτω κάτω, δεν μπορείς να τους έχεις όλους ευχαριστημένους.”
________________________________
Ένα μυθιστόρημα γραμμένο σαν παραμύθι, που μιλά κατευθείαν στη καρδιά όσων αποζητούν ένα βαθύτερο νόημα στη ζωή τους. μια απάντηση και μια διέξοδος στους φόβους, τις αγωνίες και τη μοναξιά μας. Μιλώντας για τις «σκουριασμένες πανοπλίες» μας που (νομίζουμε πως) μας προφυλάσσουν από τον πόνο τον οποίο μας προξενούν οι άλλοι, ο Ρ. Φίσερ δημιουργεί μια ταξιδιωτική περιπέτεια που οδηγεί τον αναγνώστη στο «γνώθι σαυτόν».
____________________________
Όλο το έργο μια απόλαυση. Και ολόκληρο μια παρακίνηση. «Γνωρίστε τον εαυτό σας», «Πετάξτε τις σκουριασμένες πανοπλίες, μείνετε ελεύθεροι».
Ελευθεροτυπία, 21 Δεκεμβρίου 2001
_
«Ο ιππότης με τη σκουριασμένη πανοπλία», μας λέει ο Ρόμπερτ Φίσερ, μας καλεί να γνωρίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, να ανασάνουμε, να ελευθερωθούμε, να γελάσουμε πλατιά, ανοιχτόκαρδα.
Ότι το γέλιο κυριαρχεί σε όλο το βιβλίο, το φίνο και ασύλληπτο χιούμορ, η ευφορία και η καθαρότητα του λόγου, το απρόβλεπτο, το ανατρεπτικό, ο αναγνώστης θα το διαπιστώσει από την πρώτη σελίδα. Όπως θα εκτιμήσει και τη μετάφραση του Αχιλλέα Κυριακίδη.
Για νέους. Ασφαλώς και για ενηλίκους.
ΕΛΕΝΗ ΣΑΡΑΝΤΙΤΗ
Βιβλιοθήκη (Ελευθεροτυπία), 10 Μαίου 2002
_
Ενας ιππότης που λατρεύει την πανοπλία του και αφιερώνει ολόκληρη τη ζωή του στα γυαλιστερά της μέταλλα.
Η πανοπλία ταυτίζεται βέβαια εν προκειμένω με την ψυχολογική άμυνα και ο συγγραφέας δημιουργεί ένα μυθιστόρημα με πολύ χιούμορ και μεγάλη αφηγηματική άνεση. Αξιόλογο, σε κάθε περίπτωση.
Ελευθεροτυπία, 1 Ιουλίου 2001
___________________________________
Περνώντας από την Αρειοπαγίτου στο φεστιβάλ βιβλίου (μέχρι 28/9), πριν λίγες μέρες, αγόρασα αλλά δύο του Φίσερ, το
__
“Ο ΜΠΟΥΦΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΠΟΥ” και το “Ο ΓΑΤΟΣ ΠΟΥ ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΘΕΟ“
είμαι σίγουρη, πως θα τα λατρέψω και αυτά. Άλλωστε πάντα μου άρεσαν τα παραμύθια…
___________________________

PS: έχω διαβάσει πολύ καλά λόγια και για το “ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΕΙ Σ’ ΕΝΑ ΚΡΟΥΑΣΑΝ” του Παμπλο Τουσετ, από τις εκδόσεις όπερα και πάλι. Θα είναι το επόμενο.
_
Όποιος θέλει γράφει για τις συγκινήσεις του…
Recent Comments