Ηταν 12 ολόκληρες μέρες… Τόσο γεμάτες όσο ποτέ άλλοτε… Και τι δεν έγινε σε αυτές τις διακοπές. Χαμός! Θα στα πω ολα, μη βιαζσ
Ένα πέρασμα από την Πάρο ολοι το εχουμε κάνει. Αυτη τη φορά όμως το γυρίσαμε το νησί απο την καλή και από την ανάποδη, μονο τις πέτρες δεν σηκώσαμε. Ή κάτσε.. Τις σηκώσαμε!!
Η Πάρος. Γενική εντύπωση, ρεζουμε από τις δικές μου κεραίες. Νησι που τα έχει ολα, και ενταση και ηρεμία, και ζευγαρακια και παρεες και οικογένειες, και φιλους παλιους και καινούριους, και γκουρμε και ταβερνες και Γάλλους και… Γάλλους! Πολλους Γάλλους!
Αυτο που ίσως δεν έχει, ή τουλάχιστον δεν το πιάσαν οι δικές μου κεραίες, είναι η αύρα, αυτο το κάτι στον αέρα, τα ηλεκτρισμένα vibes της Μυκόνου ή της Σέριφου. Το ισορροπεί ομως η απίστευτη οικειοτητα που μας αγκαλιασε απο την πρωτη στιγμη που βρεθηκαμε εκει. Οι Παριανοι, φιλοξενοι και χαμογελαστοι ανθρωποι (εκτος ελαχιστων εξαιρεσεων), ηταν κατι που το διαπίστωσα απο την πρώτη μέρα.
Νομιζω τελικα πως αυτο ειναι. Βεβαια μπορει να μην ειχε αυτο το κάτι στον άερα, αλλα είχε πολύυυυ αέρα! Δωδεκα μερες δεν πέσαμε κάτω απο το 7 μποφόρ, μας ξεσκισε. Μόνο μια μέρα δεν ειχε και εκεινη μαλωσαμε με τον μπισκ και δεν μιλαγαμε στην παραλια, μουγγα και οι δυο, τσαμπα που δεν ειχε αερα, εκεινος τελειωσε ενα βιβλιο και εγω δεν μπορεσα να διαβασω ουτε μια γραμμη, μου ερχοταν να του το φερω στο κεφαλι αλλα συγκρατηθηκα. Δεν ηταν πολυ ωραια εκεινο το μπανιο θυμαμαι. Το γιατί μαλωσαμε ομως δεν το θυμαμαι, αλλα μετα τα βρηκαμε και ετσι προσθεσαμε λιγο ακομα αλατοπιπερο στις διακοπες…
Αλλά, για να μου χαλασει εμενα κάτι τις διακοπες του Αυγουστου (τις οποιες τις προετοιμαζω απο Μαιο) θα πρεπει να ερθει ο κοσμος τουμπα. Οκ μπορει να μην κολυμπησα στην Χρυση Ακτη γιατι θα γυρναγαμε χωρις δερμα απο το ραπισμα της αμμου, αλλα καθολου δεν με πειραξε γιατι εγω ειμαι πιο πολυ των μικρων cozy κολπακίων(!). Απο ολες λοιπον μία βαφτιστηκε βασιλισσα των διακοπων και ηταν η Μικρη Σάντα οπου και κάναμε τα περισσότερα μπανια. Πληρως απάνεμη. Την λάτρεψα…
_
αλλα μας άρεσε και η μικρή του Φάραγγα:
(τα καλά του beach bar)
Πολλές βολτες κάναμε και στις Λευκες, το πιο όμορφο χωριό της Πάρου με πιο έντονη ανάμνηση το σπιτικο φαγητο στην Πεζουλα από την κυρία Εφη αλλά και τον παππουλη στην πλατεϊτσα που ελεγε τουμπέν και τουμπέν συνέχεια στους τουριστες, λέξη την οποια επαναλαμβάναμε συνέχεια σε ολες τις διακοπες.. Αλλα που και που πεταγε και κανα μπονζουρ και κανα κομε σται.
_
_
_
Η Ναουσα καθε βραδυ μας υποδεχόταν για χαλαρο ποτακι. Στο Κόσμος καφέ οπου ηπια το καλυτερο μοχιτο της ζωης μου. Απιστευτος μπαρμαν, το γουδοχερι το δουλευε τρελα, με καφε ζαχαρη την οποια οταν τελειωνε( 5 λεπτα μετα) δεν την εβλεπες, δεν την επιανες πουθενα… Ρισπεκτ. Στο Σαντε, κομβικο σημειο, αραξαμε τις περισσοτερες βραδιές μας, υπέροχη μουσική, υπέροχο σημείο…
_
Φαγητο…
Φαγητο…
Πολύ φαγητο, και υπέροχο φαγητο!
Τρεις φορες και θα πηγαινα και αλλες 103 τιμησαμε την κουζινα του γαλλικού Le Sud. Κυριαρχο πιάτο η Καραμελωμένη Πάπια. Δεν ελειψε καμία φορα απο τις επιλογες μας, αλλα τρελαθηκα και με το λαυρακι του με σαλτσα λευκού κρασιου και με το πατε με κρεμμυδομαρμελαδα και με τα ραβιολια με μανιταρι… καλα σταματάω. Ολα ηταν ενα κ ενα, πανεμορφη αυλη με στυλ, το πιο ατμοσφαιρικο σημειο για μενα σε ολη την Παρο. Το συμπληρωνανε οι δυο Γαλλοι που μας φροντισανε απο την πρωτη φορα σαν να ειμαστε βασιλιάδες και με ενα χαμογελο Αληθινο και εξυπνο χιούμορ! Και με μαθανε και γαλλικά. Εκσελαν!! 
Ωραιο φαγητο και στο εστιατοριο Θεα (λιμανι Πούντας) οπου απολαυσαμε το ηλιοβασιλεμα πισω απο την Αντιπαρο. Και στo famous Barbarossa φαγαμε ωραια, φροντισε ομως να μας γαμισει το δειπνο ο (μαλλον) ιδιοκτητης του που δεν σταματησε να μιλαει με μια αγριοφωναρα στο κινητο του περνώντας αναμεσα στα τραπεζια (θεμα: Παναθηναικος) καθως και τα γκαρσονια με υφος 100 καρδιναλιων. Ωπα ρε.
Σημ: 80 ευρω λογαριασμος και δεν μας κερασανε ουτε σοκολατακι, δεν μας αδειασαν καν τασακι, κοντευα να σβηνω στο χερι μου, και την ωρα της πληρωμης η γκαρσονα καθοταν απο πανω μεχρι να βγαλουμε τα λεφτα απο την τσεπη να τα παρει επιτοπου. Black.
Την παραμονη του Δεκαπενταυγουστου πηγαμε στην Παροικια για βόλτα, μειναμε ομως τον αντικρύσαμε την Εκατοντοπυλιανη, την απίστευτη ομορφιά και αρχοντιά της και για πρωτη φορα στη ζωη μου ενιωσα την αναγκη να περιμενω με ολο τον κόσμο να προσκυνησω την εικόνα. Προχωρώντας είδα ανθρωπους δακρυσμενους, ανθρωπους πονεμένους που στηριζαν μια ελπίδα σε αυτην την εικόνα. Δεν ξέρω… απίστευτη εμπειρία…
Παρόμοιο δέος ένιωσα και στα αρχαια λατομεία, ένα βουνό σκαμμένο με δύο εισόδους χαμηλά στη γη, κατω απο το βραχο. Εδω ομως υπηρχε και κατι επιπλέον. Οτι χεστηκα πανω μου με το συμπαθειο. Ο μπισκ ηθελε να μπει, και εγω να τον τραβαω με τα δυο χερια προς τα πίσω, να κοιταω και σαν τρελη δεξια και αριστερα μη βγει καμια οχιά και να μυξοκλαίω σα μωρο, μη μπεις μη μπεις, σε παρακαλω, μη μπεις, φοβαμαι!! Απο τις καταμαυρες εισοδους που δεν εβλεπες τιποτα εβγαινε ενα κρυο λες και ειχε 100 πεθαμενους εκει μεσα που σου φυσανε στη μουρη. Και ολα αυτα σε αποσταση 2 μετρων απο την εισοδο, τοσο πλησιασαμε!
Παναγια μου Εκατοντοπυλιανή τι επαθα!!!
Μετα που ηρεμησα, τα βαλα με το κρατος που εχει παρατημενο αυτο το μερος και που θα επρεπε να ειχε φωτισμο σαν τα σπηλαια του Δειρου, πως τα λενε, και που αν ειχε και ενα ξεναγο θα τον αφηνα να μπει του ειπα, λογω τιμης!
Αχ.. τι άλλο.. Κατι μυξες ο μπισκ και κατι ωτιτιδες εγω τις 3 τελευταιες μερες, ειπαμε ομως δεν μας χαλαει τιποτα τις διακοπες, χεχε, λιγο βιταμινη σε, ντεμπονακι και λιγες σταγονες και μπαμπακι για μενα, α και λιγο βολταρεν επαιξε για μια μερα που επαθα το απιστευτο:
Μπαινω που λες, τσιριμπιμ τσιριμπομ στη θαλασσα (κρακουλι) και με το που βουταω ολο χάρη μενω με το δεξι χερι ακινητο και αγελαστο. Νεκρο σου λεω. Τεζα. Πονος στην ωμοπλατη κουτουρου σου λεω. Αλλα χεστηκα, εβαλα τον μπισκ να με τριβει με βολταρεν, κλαφτηκα μιση μερα, παει περασε και αυτο.
Α και καταφερα να διαβασω και ενα βιβλιο, το ζαχαρη στην ακρη της Φακινου, πολυ μου αρεσε, το προτεινω. χε.
Αυταααα.
ΤουμπΈν!!! 
)
