Σκορπιός στη Λάσπη (4)

- Θα σε ξαναδώ?

- Όχι Μούργε, δεν θέλω…

- Γιατί αγάπη μου?

Πήγε να την κρατήσει για ένα τελευταίο φιλί, όμως εκείνη τραβήχτηκε και κατέβηκε από το αμάξι.

Άνοιξε την πόρτα του σπιτιού της, πέταξε τα κλειδιά στο τραπέζι και ξάπλωσε στο καναπέ. Ένιωθε πως είχε κλείσει οριστικά πια με αυτόν τον άντρα και πως δεν είχε τίποτα άλλο να δώσει και να πάρει.

Έπιασε το λαπτοπ, και κοίταξε τα εισερχόμενα. Ο Ισμαελ της είχε στείλει ακόμα ένα μειλ και σήμερα.

” Γεια σου μικρό, τι κάνεις? Πότε θα σε δω επιτέλους? Σε σκέφτομαι συνέχεια… Είσαι ότι ποθώ περισσότερο και σε θέλω εδώ, δίπλα μου, στο κρεβάτι μου… Γιατί με βασανίζεις? “

Τον Ισμαελ των γνώριζε ελάχιστα. Είχε μπει στη ζωή της, εντελώς ξαφνικά και την είχε ξεσηκώσει… Ήταν τόσο όμορφο για αυτήν να την πολιορκεί κάποιος και να της τονίζει την θυληκότητά της, την στιγμή που αυτή κόντευε να την ξεχάσει… Τον ήθελε πολύ, κάθε στιγμή τον σκεφτόταν, αλλά τρόμαζε να προχωρήσει έστω και λίγο μαζί του. Ήταν αληθινά όμορφος και αψεγάδιαστος, και ο τρόπος που της φερόταν μαρτυρούσε ένα άνθρωπο γεμάτο αυτοπεποίθεση και δυναμισμό. Αυτό όμως που δεν μπορούσε να διαχειριστεί ήταν το πόσο ξεκάθαρος ήταν απέναντι της. Της είχε από την πρώτη στιγμή δώσει να καταλάβει πως ενώ την γούσταρε όσο τίποτα, δεν ήθελε να μπλέξουν οι ζωές τους. Προτιμούσε να μένει απ’ έξω και να απολαμβάνει όπως, και για όσο αυτός ήθελε. Αυτό την τρόμαζε πολύ.

Η αλήθεια είναι πως είχε μάθει να ερωτεύεται και να πληγώνεται, κάτι που το θεωρούσε κομμάτι από τη ζωή της και λάτρευε να το ζει. Όμως πρώτη φορά ένιωθε πως κάποιος της το προεξοφλεί, τόσο ξεκάθαρα…

“Πρέπει να καταλάβεις κουκλάκι μου, δεν έχω αγαπήσει ποτέ αληθινά, νομίζω πως ούτε καν έχω ερωτευτεί… Δεν το αντέχω, με φοβίζει και κάπου εκεί φεύγω. Όμως σε θέλω, καταλαβαίνεις?”

Καταλάβαινε, τα πάντα καταλάβαινε… Θα μπορούσε να ήθελε να την εκμεταλλευτεί, να περάσει απλά καλά, να κάνει το κέφι του… Όμως η στάση του ήταν τόσο καθαρή που δεν θα μπορούσε να παρεξηγηθεί. Δεν της έταζε τίποτα. Δεν της υποσχόταν τίποτα. Για το μόνο που ορκιζόταν ήταν πως η έλξη του για αυτήν ήταν δυνατή σαν μαγνήτης. Και πως αυτό ήθελε να το ζήσει στον υπέρτατο βαθμό. Για άλλη μια φορά το κουβάρι του μυαλού της είχε μπλεχτεί και όσο αυτή δεν τράβαγε να ξεχωρίσει τις κλωστές, θα μπλεκόταν όλο και περισσότερο. Τα δάχτυλα της όμως είχαν αγκυλωθεί, είχαν μουδιάσει από το ίδιο το δηλητήριο που μαζεψε πάλι το σώμα της, μετά την νύχτα με το Μούργο…

Filed under: SCORPIOS, SONGS

Σκορπιός στη Λάσπη (3)

Έφτασε αργοπορημένη. Οι κούπες είχαν σχεδόν αδειάσει και τα τασάκια είχαν τιγκάρει με σβησμένες γόπες. Μόλις έκατσε στο τραπέζι τους, όλοι την υποδέχτηκαν με χαμόγελα και αγκαλιές. Όλοι, εκτός από εκείνον. Δεν την περίμενε…

“Τι κάνεις εσύ? Πως και απο τα μέρη μας? “, του είπε, και τον κοίταξε διαπεραστικά. Την στιγμή που πήγε να της μιλήσει, σήκωσε το χέρι της και έκανε νόημα στο γκαρσόνι να έρθει. Δεν τον άφησε να την προσεγγίσει, άλλαζε συνεχώς θέματα, σχολίαζε, γελούσε. Τον απέφευγε.

Λίγη ώρα μετά φύγανε. Ο καθένας προς διαφορετική κατεύθυνση και έχοντας αφήσει μια τυπική υπόσχεση, να τα ξαναπούνε. Είχε σουρουπώσει, προτίμησε να περπατήσει, ήξερε πως το κινητό της δεν θα αργήσει να χτυπήσει.

“Θελω να σε ξαναδώ. Απόψε. Μπορείς, απόψε?” , έγραφε στο μήνυμα που της έστειλε δέκα λεπτά μετά.
“Τώρα“, του απάντησε.

Την περίμενε με το αμάξι στο σταθμό του ηλεκτρικού. Έμεινε σιωπηλός και την κοίταξε με μάτια γεμάτα δισταγμό, σχεδόν τρομαγμένος. “Το ίδιο βλέμμα” του είπε και χαμογέλασε… Πάτησε γκάζι και έφυγε χωρίς και αυτός να ξέρει τον προορισμό. Αυτό που όμως ήξερε, ήταν πόσο πολύ ήθελε να ξανανιώσει το σώμα της να γίνεται δικό του. Και ας γνώριζε πως το δηλητήριό της θα τον έκανε να κολλήσει ξανά στην λάσπη του κορμιού της.

Μέσα της έτρεμε και ας μην το έδειχνε. Είχε μάθει να ελέγχει την ανασφάλεια της και να μην προδίδει τα συναισθήματα της και ας έκαναν το κεφάλι της να καίει. Της άρεσε να τον βλέπει ταραγμένο, την έκανε να νιώθει δυνατή. Όσο έκρυβε το πόσο απέγνωσμένα τον ήθελε δικό της, τόσο περισσότερο ένιωθε την δική του εξάρτηση. Προκλητικά επιθετική, απολάμβανε να τον εγκλωβίζει στο παιχνίδι της.

Άνοιξε την τσάντα της και έβγαλε το cd… Θυμόταν ακριβώς το αμάξι του, και ας είχαν περάσει τόσα χρόνια. Αυτό το βράδυ, σε αυτό το ίδιο αμάξι βρέθηκαν μαζί ξανά, να ακούνε γυμνοί και αγκαλιασμένοι το τελευταίο κομμάτι…

Filed under: SCORPIOS

Σκορπιός στη Λάσπη (2)

Ήταν πόλλες οι νύχτες που πέρασε, βυθισμένη στην ανάμνησή του. Έκλεινε τα μάτια της, ξάπλωνε στο χαλί και άναβε τσιγάρο. Πάντα με συντροφιά το αγαπημένο του cd που της είχε χαρίσει. The best of Enigma. To  άκουγαν σε κάθε τους παράνομη νύχτα. Τα κορμιά τους είχαν μάθει να ενώνονται  στον ρυθμό αυτής της μουσικής. Όταν το άκουγε ένιωθε το σώμα του ξανά. Όπως τότε.

Ποτέ δεν σταμάτησε να γυρνάει πίσω σε αυτήν την παραλία που έζησε το πιο όμορφο ξημέρωμα της ζωής της. Εκεί που το αποτύπωμα στην υγρή άμμο είχε την μορφή μιας αγκαλιάς καυτής. Εκεί που κανένας δεν μπορούσε να σταματήσει αυτήν την τρέλα που τους ένωνε και που τίποτα δεν μπορούσε να σβήσει από τα σώματά τους.

Η ζωή της, πήρε πολλούς δρόμους, πολλές στροφές. Χάθηκε. Ξεχάστηκε.
Η ζωή του παρέμεινε στον ίδιο, ίσιο δρόμο που μπορούσε να οδηγάει με ασφάλεια το ακριβό του αυτοκίνητο. Στην θαλπωρή του ζεστού σπιτιού του, που μπορούσε να κοιμηθεί ήρεμος τα βράδια.

Ένα πρωινό, χτύπησε το κινητό της.

- Σε ξύπνησα?

- Λέγε ρε, τι έγινε?

- Τάξε μου!

- Πες μου Μαράκι μου… Νυστάζω

Πέταξε τα σκεπάσματα από πάνω της και έπιασε αμέσως το πακέτο από το κομοδίνο με δάχτυλα παγωμένα.

- Τον είδα ρε μαλάκα σου λέω, τον είδα χθες στο μαγαζί. Δεν έχει αλλάξει καθόλου. Ήρθε και με τράβηξε ξαφνικά και με αγκάλιασε. Με ρώτησε για σένα. Που είσαι, τι κάνεις, αν παντρεύτηκες, αν έκανες παιδιά, που μένεις. Όλα σου λέω, όλα. Ήταν με μεγάλη παρέα αλλά η άλλη πουθενά. Δεν τον ρώτησα. Κανονίσαμε να πάμε για καφέ, μαζι με τον Νίκο και τη Γιώτα.

Έκλεισε το τηλέφωνο. Μέτρησε εφτά χρόνια. Τα δάχτυλα των ποδιών της είχαν διπλωθεί και το μέτωπο της είχε ιδρώσει. Ξάπλωσε στο πλάι, έβαλε το μαξιλάρι στην κοιλιά της και έγινε κουβαράκι. Όχι δεν μπορεί, δεν μπορεί να εμφανίστηκε ξανά από το πουθενά. Όχι.

Από εκείνη τη στιγμή, το μυαλό της κόλλησε. Έψαχνε τρόπο, έψαχνε επαφή…
“Όλα σου λέω, όλα”. Θύμωσε. Θόλωσε. Έπιασε το τηλέφωνο και την πήρε.

- Θα έρθω και ‘γω..

- Αντέχεις?

- Αντέχω.

Ντύθηκε απλά, έπιασε τα μαλλιά της πίσω και δεν βάφτηκε καν. Δεν την ένοιαζε να είναι όμορφη. Να τον προκαλέσει. Ήθελε μόνο να τον δει. Ένιωσε πως θα τον είχε την ίδια στιγμή που θα τον κοιτούσε στα μάτια. Το μόνο που φρόντισε να κάνει, ήταν να πάρει μαζί της το cd.

Filed under: SCORPIOS

Σκορπιός στη Λάσπη (1)

{Καθώς το κλίμα το σηκώνει θα παίξω σ’ επανάληψη μια ιστορία που είχε ξεσηκώσει τα πλήθη…}
_

_

_

Γνωρίστηκαν σε ένα σκυλάδικο στην επαρχία.

Αυτή φορούσε μαύρο κολλητό φόρεμα 
και αυτός άσπρο πουκάμισο και used τζιν.
Και οι δύο είχαν μακριά καστανά μαλλιά…
Αυτή χόρευε ξυπόλλητη το “Αχ Κορίτσι” μου
και αυτός την κοίταγε με μάτια που λάμπανε…
Αυτός ήταν τόσο ντροπαλός, που απλά την κοίταγε…
συνέχεια και ξελιγωμένα…
Αυτή μόλις είχε χωρίσει από ένα καθίκι που την εκμεταλλεύτηκε
και την πέταξε σαν φορεμένο βρακί.

Κάποια στιγμή τα μάτια της πέσανε πάνω του… Ήταν σαν άγγελος μπροστά της. Ήπιε ένα σφηνάκι, κερασμένο από κάτι κάφρους με λευκή κάλτσα και μαύρο σκαρπίνι, και τον πλησίασε με απίστευτο θράσος. Το σώμα της είχε πάρει φωτιά από τον χορό και την τεκίλα και δεν δίστασε να τον τραβήξει έξω… Τον κράτησε από το χέρι και τον οδήγησε εκεί που το μυαλό της είχε από την αρχή βάλει… Σε μια σκοτεινή αυλή τα κορμιά τους ενωθήκανε χωρίς κουβέντες, χωρίς λόγια… με την λάσπη της παρανομίας….

Της το είπε μετά… “ Είμαι αλλού…”

Ενιωσε το σώμα της να βρωμίζει  και να κολλάει από την λάσπη που της πέταξε κατάμουτρα, αμέσως μετά την ηδονή… την στιγμή που πήρε την πρώτη ρουφηξιά από το τσιγάρο της. Όμως, αυτός δεν ήξερε, δεν ήξερε ότι το σώμα της έβγαζε ένα δηλητήριο…

Το δηλητήριο του σκορπιού… Και αυτός το είχε ήδη να κυλάει στο αίμα του… Την αποχαιρέτησε φιλικά και της είπε ότι δεν έπρεπε να την μπλέξει σε αυτό… Αυτή γέλασε ειρωνικά και τον άφησε να φύγει…

Ξημέρωσε… και αυτός ήταν εκεί…

Το δηλητήριο είχε αρχίσει να ενεργεί πάνω του και να τον τρελαίνει… Τον έφερνε όλο και πιο κοντά της και κάθε μέρα αυτή τον πότιζε μεγάλες δόσεις μέχρι που πέτυχε το σκοπό της. Στη λάσπη της άμμου, τους βρήκε το τελευταίο ξημέρωμα στην παραλία, κολλημένους, τρελλαμένους, ερωτευμένους… 

Δυο όλοκληρα χρόνια ακροβατούσε… Πότε τον καθήλωνε, πότε τον έχανε… Μάζευε το δηλητήριο της και τον χτυπούσε ανεπανόρθωτα… Αυτός λύγιζε, δεν είχε δύναμη να αντισταθεί. Κάθε φορά που τους ένωνε η λάσπη της παρανομίας, αυτός χανόταν για λίγο, και μετά τρελός για αυτήν την παρακάλαγε να τον αφήσει να πιει έστω μια σταγόνα απο το δηλητήριό της.

Μέχρι που της το επέστρεψε όλο σε μια νύχτα με ένα τηλεφώνημα:
“Δεν μπορώ, δεν μπορώ να την αφήσω σου λέω… Την αγαπώ,
 και εσύ με οδηγείς στην τρέλα… Μ΄ακούς? Στην τρέλα! Αντίο…”

Τα μάτια της κοκκίνησαν, το δηλητήριο πλημμύρισε το σώμα της, σπαρτάραγε, οι πόνοι ήταν φριχτοί, ούρλιαζε αλλά η ψυχή της ήξερε… έχασε. Έμεινε να κοιτάει το ζαρωμένο δέρμα της αρκετές ώρες… Σήκωσε το χέρι της, ρούφηξε μια τελευταία σταγόνα από την λασπωμένη πληγή της και ψιθύρισε: “Αντίο… Μούργε!!!”

 

Filed under: SCORPIOS