Μια ωραία πρωία λοιπόν, μου τη βάρεσε, και λέω και εγώ ως άλλη Fevis, θέλω Μυκονο ΤΩΡΑ! Αλλά, Μύκονο κοσμοπολίτικη, όχι εναλλακτική. Μπήκα στης Fevis, διάβασα, ενημερώθηκα και άρχισα την προετοιμασία.
Κλείσαμε σε πεντάστερο με θέα πιατο τη χώρα και την θάλασσα, στον Αγιο Στέφανο, πήγα Κολωνάκι και ξεσκίστηκα στα ψώνια, πήγα Νυχι-Νυχι για πεντικιουρ σπα, μανικιουρ γαλλικό και εκει εφαγα και ένα φλας και έκανα αποτριχωση στα χερια (γαμάτο, γαμάτο).
Αφού είχα ήδη τινάξει την μπάνκα στον αέρα, κάλεσα 2 φιλαράκια, που δέχτηκαν με τη μία, και μαζι με το μπισκότο την κάναμε…
Ήταν η τρίτη φορά που πήγαινα, αλλά είχαν περάσει έξι χρόνια από την τελευταία. Μόλις πάτησα το πόδι μου ήταν σαν να μην είχε περάσει μια μέρα από τότε. Ήθελα να τα κάνω όλα, να πάω παντού, να ζήσω το απόλυτο glam, τυλιγμένο στην απόλυτη ομορφιά του νησιού, η αντίστροφα…
Hot details:
- Εφτιαξα γλυκά, συντροφιά με τον Στέλιο Παρλιάρο στην Ψαρρού (άπειρες φωτό μαζί του, και αγκαλίτσες και γλυψ γλυψ 
), και πήρα σουβενίρ ποδιά!
_
- Γνώρισα την Ρεα Τουτουντζη στο Άρωμα στο Ματογιάννη
(στη φώτο αγκαλια με το μπισκότο, χεχε, τον έφτιαξα πάλι)
_
- Κόλλησα στο Nammos στην Ψαρρού και δεν ήθελα να πάω πουθενά αλλού. Οι πιο απίστευτες ξαπλώστρες και αφρατες καθαρές πετσέτες (μη ρωτας πόσο, μη ρωτάς…)
Μοχίτος, φράουλες με σαντιγύ, evian σε σαμπανιέρα, φρεντο καπουτσινο και Κώστοπουλος-Τζένη στην παραδίπλα ξαπλώστρα.
- Ήμουν συνέχεια κάπου “ανεβασμένη” και ξυπόλητη και χόρευα με κλειστα μάτια
- Προσκυνήσαμε επανελειμένως στο Caprice ( love it! ) στη μικρή Βενετία.
_
- Ψώνισα στο Soho-Soho σανδαλάκια Ioannis (ποιος στο καλό είναι αυτός, δεν ξέρω, αλλα ήταν τα πιο φτηνά)
- Έφαγα αστακομακαρονάδα ( όπου δεν ήξερα να το καθαρίσω και είχα ιδρώσει στην κυριολεξία να τα καταφέρω με μια σκατοτσιμπίδα που τραβάς λέει το κρέας, ε στο τέλος ανέλαβε ο μπισκότος )
και μετα, το Aπίστευτο επιδόρπιο με φράουλες σε μπαλσάμικο και βασιλικό με παγωτό βανίλια στο εστιατόριο του Kivotos Clubhotel ( αχ…. )
_
- Έκατσα με το έτσι θέλω στο reserve πεζούλι του Κessaris, σκεπτόμενη πως αμα με διώξουν θα τους πω, πως το πεζούλι είναι του δήμου και να πα να γαμηθούνε.
( ευτυχως δεν με διώξανε τελικα, χα! )
Επίλογος:
Θέλω πάλι πάλι πάλι, και ας με μαζεύουνε απ’ την κρεπάλη, γιατι σ’αγαπώωωω Μυκονόοοοο
(α! και όλα αυτά χωρις Ζαναξ )
