Vassilo!

Ανοιξα και αλλο μπλογκακι και μαζεψα τα παραμυθάκια μου, ελπίζoντας να γράψω και άλλα 🙂
check this : https://vassilo.wordpress.com/

Advertisements

Το πλαίσιο

10-before-sunset

Τις τελευταίες μέρες έχω κάνει άπειρες συζητήσεις. Έχει πέσει πολύ ανάλυση, ο ένας αναλύει το πρόβλημα του άλλου, το στηρίζει, το δικαιολογεί. Αυτό που έχω εισπράξει σε τεράστιο βαθμό, είναι η ανάγκη όλων να φύγουν.
Άλλος θέλει να φύγει από την Ελλάδα, μόνιμα, να μεταναστεύσει και  άλλος θέλει να φεύγει  για ταξίδια, κάπου τέλεια, και ψάχνει συνεχώς τον τέλειο προορισμό. Άλλος θέλει να φύγει από το σήμερα, να γυρίσει στην ηλικία που ένιωθε καλά και άλλος να φύγει από την πραγματικότητα ταξιδεύοντας με το μυαλό του σε ονειρικά τοπία.
Ίσως όλα αυτά να έχουν ένα κοινό παρανομαστή. Και αυτόν αναζητώ.
Τις προάλλες είδα το Before Sunset. Μέσα σε ένα διάλογο τους ο Jesse και η Celine, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως είναι οκ να επιθυμείς πράγματα αρκεί να μην φρικάρεις όταν δεν τα έχεις. Όμως γιατί εδώ όλοι φρικάρουν που δεν τα έχουν?
Γιατί μόλις η απόδραση δεν είναι εφικτή απογοητεύονται, θυμώνουν και θλίβονται τόσο πολύ?
Είναι η κρίση αυτός ο κοινός παρανομαστής? Ή μήπως η αδυναμία να βρούμε και να δούμε ομορφια σε αυτά που πλαισιώνουν τη ζωή μας?
Τον τελευταίο καιρό, τρώω και εγώ τις φρίκες μου. Είναι στιγμές που θέλω και εγώ να αποδράσω και με παίρνει από κατω που δεν μπορώ. Την ίδια στιγμή όμως αναλογίζομαι το πλαίσιο. Αυτό το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζω και αναπνέω και που  έφτιαξα με πολύ προσπάθεια και αγάπη. Και εκεί ακριβώς είναι η στιγμή που μπορώ να δω την ομορφιά του. Και τότε ηρεμώ και ξέρω πως δεν χρειάζεται να αποδράσω απο πουθενά. Δεν υπάρχει αδιέξοδο πραγματικό. Υπάρχει μόνο μια δύσκολη στιγμή, που θα περάσει και τότε όλα όσα με προσδιορίζουν θα γίνουν ακόμα πιο χρωματιστά και χαρούμενα.
Αυτή είναι η σκέψη, αυτή. Η επιθυμία μας κρατάει ζωντανούς, αρκεί να μπορούμε να δούμε την ομορφιά του πλαίσιου που μας προσδιορίζει ακόμα και όταν αυτή δεν εκπληρώνεται.
Γιατί διαφορετικά θα ζούμε μονίμως σαν δραπέτες… Και αυτό μπορεί να γίνει πολύ εξαντλητικό.

Ο καθρέφτης σου

horse

Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένα μικρό αλογάκι. Ζούσε μόνο για να τρέχει. Μόνο τότε ήταν ευτυχισμένο.  Ποτέ του δεν μπορούσε να φανταστεί πως κάτι στη ζωή του θα αλλάξει.  Πίστευε πως για πάντα θα ήταν ελεύθερο να τρέχει.

Μεγαλώνοντας άρχισε να καταλαβαίνει πως τα πράγματα όλο και δυσκολεύουν για εκείνο. Τη μια του πονούσε το πόδι του, την άλλη βαριόταν, πότε πότε μάλιστα ξεχνούσαν να του δώσουν φαγητό και έτσι δεν είχε αντοχή να τρέξει. Άλλες φορές ο καιρός ήταν κακός και τον κλείδωναν στο στάβλο για να προφυλαχτεί. Όλο και λιγόστευαν οι φορές που πήγαινε για τρέξιμο. Και οι μέρες περνούσαν.

Μια μέρα το αλογάκι είδε κάτι να λάμπει εκτυφλωτικά, χωμένο ανάμεσα στα άχυρα. Σκύβει και τι να δει! Ενα μικρό, πολύ μικρό καθρεφτάκι ήταν εκεί κάτω. Κοιτώντας καλύτερα, είδε το πρόσωπο του να καθρεφτίζεται. Ξαφνιάστηκε! Δεν είχε καταλάβει πως είχε μεγαλώσει τόσο πολύ. Οι ρυτίδες ανάμεσα στα μάτια του το μαρτυρούσαν ολοκάθαρα.

Τινάξε το κεφάλι του ψηλά, έδωσε μια δυνατή σπρωξιά στη πόρτα  και έφυγε τρέχοντας από το στάβλo. Έτρεχε, έτρεχε, έτρεχε. Έτρεχε γρήγορα σαν τον άνεμο. Μέχρι που κάπως κουράστηκε και σταμάτησε κάτω από ένα πεύκο να πάρει μια ανάσα.

«Ευτυχώς που δεν ξέχασα να τρέχω», σκέφτηκε.